Wakacje

Wakacje Luksemburg

Wielkie Księstwo Luksemburga jest być może najmniejszym krajem na świecie, o powierzchni nieco poniżej 2600 kilometrów kwadratowych, ale mimo to – a może właśnie dlatego – Luksemburczycy są świetni w zachowywaniu tradycji.

Nawet poza oficjalnymi świętami kultywowane są specjalne zwyczaje: Willibrorda na “skaczącą procesję” (podczas której mniej lub bardziej pobożni skaczą według określonego schematu) lub na przełomie sierpnia i września odwiedzają “Schueberfouer” – wielkie kolorowe festiwale karuzelowe.

Każdy pracownik w Luksemburgu ma prawo do dziesięciu dni świątecznych w roku – jeśli jeden z nich wypada w dzień wolny od pracy, można skorzystać z dnia rekompensaty w ciągu najbliższych trzech miesięcy.

Przegląd

Nowy Rok – 1 stycznia

Niedziela Wielkanocna – niedziela po pierwszej wiosennej pełni księżyca

Poniedziałek Wielkanocny – jeden dzień po Niedzieli Wielkanocnej

Święto Pracy – w dniu 1 maja

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – 39 dni po Niedzieli Wielkanocnej

Zielone Świątki – 50 dni po Niedzieli Wielkanocnej

Święto Narodowe – w dniu 23 czerwca

Święto Wniebowzięcia NMP – 15 sierpnia

Dzień Wszystkich Świętych – 1 listopada

Dzień Bożego Narodzenia (“Chrëschtdag”) – 25 grudnia

2. dzień Bożego Narodzenia (“Stiefesdag”) – 26 grudnia

Ciekawostki na temat wybranych świąt

Wielkanoc

Okres przed Wielkanocą ma już w Luksemburgu bardzo szczególny zwyczaj: W trzecią niedzielę po zapustach, w “Bratzelsonndeg”, mężczyźni obdarowują swoje ukochane preclem. Jeśli pani nie ma oporów, w święta odwdzięcza się jajkiem. W latach przestępnych role się odwracają: wtedy kobieta daje precla, a mężczyzna, jeśli trzeba, jajko.

Od Wielkiego Piątku do Wigilii Paschalnej nie bije się w dzwony (dzieciom często mówi się, że dzwony poleciały do Rzymu i po drodze przyniosły słodycze), ale młodzież dba o to, aby nie było zbyt cicho: Z kolorowo przystrojonymi bukietami tarniny dzieci paradują ulicami śpiewając i gruchając.

Głośny jest również poniedziałek, obwieszczający radosną nowinę wielkanocną – według szacunków 87 procent Luksemburczyków to katolicy: Tradycyjne “Éimaischen” przywołuje historię z wioski Emaus, zapisaną w Ewangelii Łukasza, gdzie kilku uczniów miało spotkać zmartwychwstałego Jezusa. Tylko w Poniedziałek Wielkanocny można kupić tak zwane “Péchvillchen”, rury w kształcie ptaka wykonane z terakoty, na których można wydobywać najwyższe dźwięki.

Święto narodowe

Luksemburg jest ostatnim z dziewięciu niegdyś europejskich Wielkich Księstw, dziedziczną monarchią parlamentarną. Nic więc dziwnego, że święto narodowe było początkowo – już od końca XVIII wieku – ściśle związane z urodzinami władców, a jego data zmieniała się kilkakrotnie.

Ponieważ urodziny Wilhelma III wypadały zaledwie trzy dni przed rocznicą śmierci brata, a on sam nie był w nastroju do wesołości, przeniósł obchody na 17 czerwca, dzień urodzin żony, w 1850 roku. W międzyczasie, za czasów Wielkiej Księżnej Charlotty, wybrano 23 stycznia, co często psuło radość z powodu złej zimowej pogody. W 1961 roku 23 czerwca – niezależnie od tego, kiedy aktualny regent faktycznie ujrzał światło dzienne – został ogłoszony “Groussherzogs Gebuertsdag”.

Uroczystości rozpoczynają się zawsze w poprzedzający wieczór, podczas którego odbywają się festyny ludowe, pochody z pochodniami, fajerwerki i wszelkiego rodzaju muzyka. 23-go następuje część oficjalna z paradą wojskową, wystrzałami armatnimi i Te Deum.